Właśnie tego chcę – jeździć wywrotką MAN

Były mechatronik pojazdów mechanicznych prowadzi dziś wywrotkę MAN przez Środkową Frankonię, realizując w ten sposób swoje dziecięce marzenie. Historia o powołaniu, odwadze do zmian i fascynacji ciężkimi maszynami.

Jako mały chłopiec Fabian Böhm zatrzymywał się przy każdym placu budowy, aby obserwować pracę koparek i ciężarówek. Dzisiaj ten 30-latek sam siedzi za kierownicą wywrotki MAN i patrzy, jak nowe pokolenie dzieci ze zdumieniem śledzi jego pracę.

Dla Fabiana poranek zaczyna się od wiadomości WhatsApp. Jego dyspozytor w firmie Hitz Erdbau GmbH informuje go o oczekującej trasie. Najczęściej chodzi o transport materiału między żwirownią, wysypiskiem, wykopem i placem budowy – zadanie, które jest stworzone dla mechatronika samochodowego z zawodu, pochodzącego z Heilsbronn w Norymberdze.

„Chciałem po prostu wyjść z warsztatu”

W 2020 roku ówczesny mechatronik samochodowy odważył się wskoczyć na głęboką wodę i zdecydował się na radykalną zmianę zawodu. „Chciałem po prostu wyjść z warsztatu”, opowiada Fabian. „Ponieważ lubię jeździć, chciałem wypróbować jazdę ciężarówką”. To decyzja, której do dziś nie żałuje. Już podczas kursu w szkole jazdy okazało się, że obsługę dużych maszyn ma we krwi. Już tam jeździł lwem.

Szczególnie podoba mu się jego obecne narzędzie pracy, wywrotka MAN. Chciał go i otrzymał od swojego szefa. „Dla mnie MAN to najlepsze pojazdy, już z samego wyglądu. I też pochodzą z Norymbergi!”, zachwyca się mieszkaniec Środkowej Frankonii. Korzysta przy tym ze swojego doświadczenia jako mechatronik: „Po prostu wiesz, jak działa taki silnik”.

Napęd przedniej osi MAN HydroDrive w jego ciężarówce jest dla Fabiana niezbędny. Warunki na placach budowy są często trudne, zwłaszcza po ulewnych opadach deszczu. „Właściwości terenu na placach budowy są częściowo niespodzianką”, mówi. „Tego rodzaju doświadczenia można się nauczyć tylko we codziennym prawdziwym życiu zawodowym”.

Chociaż jego promień działalności wynosi około 80 kilometrów wokół Norymbergi, Fabian docenia różnorodność swojej pracy. Czasami siedzi na ładowarce kołowej, czasami jedzie do następnego placu budowy. Mimo tego ma jedno życzenie:

Gdy dziś 30-latek przejeżdża obok placów budów, a dzieci z oczami okrągłymi ze zdziwienia podziwiają jego ciężarówkę, często nie może powstrzymać uśmiechu. W końcu sam tam stał – z takim samym blaskiem w oczach. Czasami marzenia się spełniają.